பணம்னா யாருக்கு வேண்டாம்? ஆனா….

எனக்குத் தெரிந்தவர்.. வயது ஐம்பதைத் தொடும். ரொம்பச் சின்ன வயசுலேயே அரசுப் பணியில் சேர்ந்து , இப்போது ஏதோ ஒரு துறையில் மிக மூத்த அதிகாரி. இருந்தது முழுக்க உள்ளாட்சி / வருவாய்த்துறை துறை. ரியல் எஸ்டேட்டுக்காரகளும் வியாபாரிகளும் கொண்டு வந்து கொட்டுவார்கள். ஆனால் நம்ம அண்ணனுக்குக் கொஞ்சம் கை சுத்தம். அதனால் டயரி, பால்பாய்ண்ட் பேனா தவிர வேறு எதையும் பெற்றுக் கொள்ள மாட்ட்டார். நட்பு வட்டாரங்களில், பணி நேர்மை, கடுமையான உழைப்பு ஆகியவ்ற்றுக்கு அவரை உதாரண புருஷராகச் சொல்வார்கள். சமீபத்தில் மிகப் பெரிய பதவி உயர்வு வந்தது. இதே ரேஞ்சில் போட்டு மிதித்தார் என்றால், இன்னும் ஒரு சில வருடங்களில் பெரிய பதவியில் ரிட்டையர் ஆவார்.

அவருடைய சக ஊழியர்கள் எல்லாரும் பெருசாகப் பதவி உயர்வு இல்லையென்றாலும், மெடிக்கல் சீட்டு,. ஓரகடத்தில் ப்ளாட்டு, நகைகள் என்று ‘வளமாக’ இருந்தார்கள். அண்ணனுடைய வீட்டுக்காரம்மாவுக்கு இதிலே லேசாக மனவருத்தம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவர்களை அதிகமாகப் பழக்க்கம் இல்லை.

சமீபத்தில் அவரைச் சந்தித்த பொழுது, இதைப் பற்றியெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

எழுபதுகளில் இறுதியில் தற்காலிகமாக சென்சஸ் துறையில் நாள் கூலியாக வேலைக்குச் சேர்ந்தது. அப்போது அதிக அளவு மெஜாரிட்டியுடன் ஆட்சியைப் பிடித்த எம்ஜிஆர் ( முந்தைய ஆட்சியைக் கவிழ்த்த கோபத்தில் மக்கள் கொல குத்து குத்தியிருந்தார்கள்) , ஒரு உற்சாகமான மூடிலே தற்காலிகப் பணியாளர்கள் பலரை எந்தக் கணக்கு வழக்குமில்லாமல் நிரந்தர ஊழியர்களாக்கியது, அதன் மூலம் அரசிலே ஜுனியர்ர் அஸிஸ்ட்டெண்டாக வேலை கிடைத்து, மேலதிகாரி என்ன சொன்னாலும் சிரமேற்கொண்டு செய்து முடித்தது, உள்ளாட்சித்துறை அடைந்த மாற்றங்கள், லஞ்ச ஊழலில் மாட்டிக் கொண்டு கைதான நண்பர்கள், மாட்டிக் கொள்ளாமல் மல்டி மில்லியனராக வலம் வரும் சில குமாஸ்தாக்கள் என்று சுவாரசியமாகப் பேச்சு நீண்டு, பிள்ளைகள் படிப்புச் செலவு, மருத்துவச் செலவு… கடன் தொல்லை என்று cash flow பிரச்சனையில் வந்து நின்றது.

” அது எப்படிண்ணா இப்படிப் பணங்கொட்டற டிப்பார்ட்மெண்ட்ல இருந்துகிட்டு … கொஞ்சம் கூட சபலப்படாம.. நீ கேக்கலைன்னாகூட வந்து குடுத்துடுவாங்களே…?ஆனா எனக்குத் தெரியும் நீ அவ்ளோ உத்தமன்லாம் இல்லைன்னு …எக்ஸாக்டா என்ன பிரச்சனை?

கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு சொன்னார்.

” பணம்னா யாருக்கு வேண்டாம்? எனக்கும் ஆசைதான்… கை நீட்டி வாங்கிட்டு… அப்பறம் மாட்டிக்கிட்டா என்ன பண்றதுன்னு பயம்… அதான் சர்வீஸ் முழுக்க நல்லவனாவே இருந்துட்டேன்…

வலைப்பதிவர் சந்திப்பு, என் பார்வையில்….

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, முதன் முதலாக நடந்த வலைப்பதிவாளர் சந்திப்பு நினைவுக்கு வந்தது. அப்போது நடந்த சந்திப்புக்கும் , இப்போது நடந்த சந்திப்புக்கும், கலந்து கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கை தவிர்த்து பெரிய வேறுபாடு இல்லை.

*********

ஏற்கனவே இருந்த முக்கியமான அலுவல் காரணமாக ( சினிமா பார்ப்பது) வரவேண்டாம் என்று இருந்த என்னை, சூறாவளி போல தொடர்ந்து வந்த குறுஞ்செய்திகள் பயமுறுத்தின. அதுவுமில்லாமல், ஓட்டுமொத்தமாக இவ்வளவு தமிழ்வலைப்பதிவர்களை ஒருங்கே தரிசனம் செய்யக் கிடைத்த வாய்ப்பை ஏன் விடுவானேன் என்று தோன்றியதும் நிசம்.

அதிமுக மாவட்ட அவைத்தலைவர் போல பயங்கர ஃபார்மலாக ஆரம்பித்த பாலபாரதி, சற்று நேரத்திலேயே, அமுக, திமுக, பாசக, சேபாகா, மதிமுக என்று பழைய ஃபார்முக்கு வந்தார் [ பேச்சளவில் நிற்காமல் , இணையத்தில் கல்யாண் நினைவஞ்சலிக் கட்டுரைகளைத் தொகுத்து நூலாகக் கொண்டு வந்து வெளியிட்டது, அருமையான விஷயம். பாலபாரதிக்கு என் மனமார்ந்த பாராட்டுக்களை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.] . வட்டமாக உட்கார்ந்திருந்தவர்களில், இராம.கி அய்யா, சிறில், விக்கி, கிருபாசங்கர், பாஸ்டன் பாலாஜி, ரோசாவசந்த், மோகன் தாஸ், ஜி.,ராகவன், பொன்ஸ் போன்ற சிலரைத் தவிர்த்து பிறரை அடையாளம் தெரியவில்லை.

நூல் வெளியீடு முடிந்ததும், பெட்டகம் பற்றி அலெக்ஸும், பொதுவாக பாஸ்டன் பாலாஜியும் சிற்றுரை நிகழ்த்தினார்கள். எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, வட்டம் பெரிதாக, அதனால், யார் என்ன பேசுகிறார்கள் என்பதே புரியாமல் குழப்பமாக, உடனே சின்ன சின்ன குழுக்கள் தோன்றின.

தம் போட, கூட யாருமில்லாமல் கவலைப்பட்ட போது, கூந்தலழகர் மோகன்தாஸ் கை கொடுத்தார். ” நான் புடிக்க மாட்டேன், ஆனால் கம்பெனி தருகிறேன்” . கொஞ்ச நேரம் இருந்து விட்டு, நான் வசந்த், பாலா மூவரும் ‘வெளியே’ கிளம்பி விட்டோம்.

திரும்ப வந்து பார்த்த போது, கூட்டம் கலைந்து, அனைவரும் டீக்கடையில் கூடியிருந்தார்கள். மக்கள் டீவியில் இருந்து ‘கவர்’ செய்ததாகச் சொன்னார்கள். கொஞ்சம் நேரம் அங்கேயிருந்துவிட்டு, நானும் பாலராஜன் கீதாவும் கிளம்பிவிட்டோம்.

என்னுடைய கோணத்திலே இப்படித்தான் இருந்தது என்றாலும், கொஞ்சம் உருப்படியாகவும் பேசியிருக்கிறார்கள் என்பதை இந்தப் பதிவுகளைப் படித்துத்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.

********

Shocking

சரியாக இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு முன்பு, அமீரகத்திலிருந்து ஃபோன் வந்தது. ஆசாத், சீரணிக்கவே இயலாத செய்தியைச் சொன்னார்… ‘ தேன்கூடு கல்யாண், சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பாக உடல்நலம் குன்றி ( கார்டியாக் அரஸ்ட்) , மறைந்து விட்டார்..என்று

இந்தச் செய்தியை எப்படி உடைப்பது என்று புரியாமல் இரண்டு மணிநேரமாக கடுமையான உளைச்சலில் இருந்தேன்.

கல்யாண், சரியாக ஒரு மாதத்துக்கு முன்பு என் வீட்டீற்கு வந்திருந்தார், இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலாக..வந்திருந்து அதிகாலை இரண்டு மணி வரை பேசிக் கொண்டிருந்தோம். முப்பதுகளில் இருக்கும் ( இருந்த) இளைஞர்.. சாகக் கூடிய வயதல்ல..

இது குறித்து வேறு எந்தத் தகவலும் எனக்குத் தெரியவில்லை. அமீரகத்தில் ( குறிப்பாக ரியாதில் ) உள்ள நண்பர்கள் மேற்கொண்டு விவரங்களைத் தருவார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

இந்த உலகம் வாழ லாயக்கற்றது என்று தோன்றும் சில தருணங்களில், இது முதன்மையானது.