தெகிடி

Thegidi | source: onlykollywod.com
Thegidi | source: onlykollywod.com

தெகிடி.

விமர்சனங்கள் படிக்கவில்லை. கதை தெரியாது. சும்மா போய் உட்கார்ந்தேன். இனிய ஆச்சர்யம்.

சுபா / ராஜேஷ்குமார் மாதநாவல் டைப்பிலே துப்பறியும் கதை. ஆனால் neat execution. நாயகன் , நாயகி சந்திக்கிற தருணங்கள், அவங்களுக்குள்ளான உரையாடல்கள் எல்லாம், close to reality என்பார்களே அந்த ரகம். “என்னடா காமிக்கிறீங்க எங்க கிராமங்களை?” ன்னு பாரதிராசா பொங்கிப் புறப்பட்டாரே முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், அந்த மாதிரி உள்ளதை உள்ளபடிச் சொல்வோம்னு சுவாரசியமான கதைகளோட நம்ம அக்கம் பக்கம் வீடுகளிலேயிருந்தெல்லாம் பசங்க கிளம்பி வராய்ங்க.. சந்தோஷமாக இருக்கிறது.

டைட்டிலின் வரைகலை தொடங்கி, இறுதியிலே ட்விஸ்ட்டுடன் கூடிய open ended climax வரை கொஞ்சம் கூடத் தொய்வில்லாமல் செமை வேகம்.

ஆனாலும் படத்திலே என்னமோ இடிக்கிறது. என்ன என்று மண்டையைக் குடைந்து கொண்டிருந்தேன்.

Casting.

போன வாரம் தொலைக்காட்சியிலே, முதல்முறையாக ஏ.ஆர்.முருகதாஸின் தெலுங்கு ரமணாவைப் பார்த்தேன். ஒரு மொழியில பார்த்த படத்தை , இன்னொரு மொழியில பார்க்கும் போது யார் யார் எந்த எந்த ரோலை செஞ்சிருப்பாங்கன்னு யூகிக்கிற விளையாட்டு எனக்குப் புடிக்கும். யூகிசேது ரோலிலே யார்னு ஆவலோட காத்திருந்தேன்.

பிரகாஷ்ராஜ்.

அடச்சே…ன்னு ஆயிடுச்சு.

தமிழ்ல அந்த முக்கியமான கான்ஸ்டபிள் காரக்டரை செஞ்ச யூகிசேதுவுக்கு ஒரு விசேஷத் தன்மை இருக்கு. அதாவது, அது வெறுமனே காமெடி கான்ஸ்டெபிள் ரோல்தான்னாலும், ஜனங்க ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்க. இல்லை, அவர்தான் க்ளைமாக்ஸ்ல கொலைகாரனை புத்திசாலித்தனமா யோசிச்சுக் கண்டுபுடிக்கிற காரக்டர்னாலும் கேள்வி கேக்காம ஜனங்க நம்புவாங்க. ஏன்னா அவரோட இமேஜ் அந்த மாதிரி. ( சின்னி ஜெயந்து, சார்லி ல்லாம் செட் ஆகமாட்டாங்க)

ஆனா தெலுங்குல, சிரஞ்சீவிக்கு சமமான வில்லனா பல படங்களிலே நடிச்ச பிரகாஷ்ராஜை, ஒரு சாதாரண கான்ஸ்டபிள் ரோலிலே காமிக்கும் ஆரம்பத்துலயே அந்தக் காரக்டர் மேல ஒரு எதிர்பார்ப்பு வந்துரும். ( அப்ப ஏதோ மேட்டர் இருக்கு..ன்னு அலர்ட் ஆய்டுவாங்க, சஸ்பென்ஸ் எலிமெண்ட் காலி. ) இது இயக்குனருக்கு பேஜாரான சூழல். ஏன்னா எதிர்பார்த்தது போலவே நடந்தாலும், ரசிகமகாஜனமானது, ” நாங்கதான் அப்பவே சொன்னோம்ல.. பிரகாஷ்ராஜ் தான் மெய்ன் கேரக்டருன்னு’ சொல்லும். அப்படி நடக்கலைன்னாலும், ” இந்த டொச்சு கேரக்டருக்கு என்ன hair க்கு பிரகாஷ்ராஜ் போல ஒரு பெரிய ஏக்டரைப் போட்டே’ ன்னு சட்டகாலரைப் புடிக்கும்.

தமிழ்ல், ஆரம்பத்தில் லூசு போல அறிமுகமாகி, படிப்படியாக பில்ட் அப் கொடுத்து, இறுதியிலே புத்திசாலித்தனம் நிறைந்த ஒரு காரக்டராக ஆகிறதுல இருக்கிற எதிர்பாராத தன்மையும், அந்த அனுபவமும் தெலுங்கில பாக்கிறவங்களுக்குக் கிடைச்சிருக்குமான்னு சந்தேகம்தான்.

ஆக எல்லா பாத்திரங்களுக்கும் பிரபல நடிகர்கள் போட்டுவிட்டால் படம் ‘பிரம்மாண்டமா’ வேணா இருக்கலாம். ஆனால் ‘சரியா’ இருக்கும்னு சொல்லமுடியாது.

தெகிடியும் இந்தத் தவறைச் செய்திருக்கிறது. ஆனா ரிவர்ஸில்.

தெகிடி மாதிரி ஒரு சுவாரசியமான திரில்லர் படத்திலே எனக்கு ‘இடிச்சது’ இந்த casting தான். படத்தோட முக்கியமான காரக்டர்களான புரபசர், அந்தக் குறுந்தாடி மேனேஜர், நண்பன் மூணுபேரும் அந்தப் பாத்திரத்தின் கனத்தைத் தாங்கச் சக்தி இல்லாதவர்கள். இவங்க மேல நாம நம்ம நேரத்தை invest பண்ணனுமான்னு கடைசி வரைக்கும் சந்தேகம் தான். அதுவும் அந்த நண்பன் காரக்டருக்கு புதுமுகம் தான் போட்டாகணும்னு இருந்தாலும் கூட நல்லா நடிக்கக் கூடிய ஒருத்தரைப் போட்ருக்கலாம். ரெஜிஸ்டரே ஆகலை. புரஃபசர், கிளைமாக்ஸ்ல பேசற நீளமான அந்த ‘எமோசனல் டைலாகு’ சுத்தமா ஒட்டவே இல்லை. ஒரு நல்ல பழக்கமான ஒரு குணச்சித்திர நடிகரைப் போட்ருந்தா அந்தக் காட்சி, கேரக்டர் ரெண்டும் அப்படியே எலிவேட் ஆயிருக்கும்.

பார்த்துட்டு வந்து, ரொம்ப நேரமா மனசுக்குள்ள அசை போடறேன் ஆனா, மேல சொன்ன அந்த மூணு முக்கியமான காரக்டர்களின் பெயரோ, முகமோ சுத்தமா ஞாபகத்துக்கே வரலை. தெகிடி நல்ல படம் என்பதைத் தாண்டி, படத்தைப் பற்றிப் பேச வேற எந்தப் பிடிமானமும் இல்லைங்கறதுதான் படத்தின் ஆகப் பெரிய குறை.

தமிழ் சினிமாவை உட்ருங்கடா டேய்……

image source : http://dualpath.blogspot.in/
source : http://dualpath.blogspot.in/

சன் டீவியில் திரை மின்னல்கள் என்று ஒரு நிகழ்ச்சி. ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா திரைப்படத்தில் இருந்து சில காட்சிகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது. இந்தப் படத்தைப் பலரும் பலவிதமாகக் கலாய்த்துப் பார்த்திருக்கிறேன். சரி என்னதான் இருக்கிறது என்பதற்காக அந்தக் காட்சிகளைப் பார்த்துத் தொலைத்துவிட்டேன். .

கார்த்தியும் சந்தானமும் ரெண்டு மூணு வருஷமா கஷ்டப்பட்டு டிவி சானல் நடத்துகிறார்களாம். ஆனால் டீ குடிக்கக் கூடக் காசு இல்லையாம்.

அதெப்படி எட்டுக்குப் பத்து ரூம்ல ரெண்டு சேர்ல உக்காந்து சேனலை நடத்தறது? இது தெரியாமதான் முர்சொலி பிரதர்சு, ராஜேந்திரன் பிரதர்சு, பச்சமுத்து அன் சன்ஸு எல்லாரும் கோடிக்கணக்கா செலவு செஞ்சு டீவி நடத்தறாங்களா? அடக் கெரகமே.. அப்பறம் ஹீரோ கோஷ்டிக்கு அஞ்சு லட்ச ரூபாய் விளம்பரம் எடுத்தா பிரச்சனை தீர்ந்துடுமாம்..அந்த அஞ்சு லட்ச ரூபா வெளம்பரத்தையும் அஞ்சாயிரம் ரூபால எடுத்துடுவாங்களாம்…அதுக்காக மாடல் தேடி அலைகிறார்களாம்… அதுக்கப்பறம் என்னனு தெரியலை.. நிகழ்ச்சி முடிஞ்சுருச்சு..

ஆடியன்ஸு மூளையை இன்ஸல்ட் செய்யறதுக்கும் ஒரு அளவு வேணாமாடே..

“சார், டிவி சானல்க்கு பதிலா, சின்ன விளம்பர ஏஜென்சின்னு மாத்திக்கலாம் சார், கொஞ்சம் நம்பற மாதிரி இருக்கும்” னு ஸ்டோரி டிஸ்கஷன்ல ஒரு பக்கி கூடவா சொல்லியிருக்காது?

இந்தப் படத்தை யோசித்த, எழுதிய, பணம் போட்ட, நடித்த, உருவாக்கிய அத்தனை பிக்காலிப் பயல்களுக்கும் ஒர் பயங்கரமான எச்சரிக்கை.

உங்க அத்தனை பேர் கையயும் காலா நெனச்சுக் கும்பிட்டுக் கேட்டுக்கிறேன்….. தமிழ் சினிமாவை உட்ருங்கடா டேய்……

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் – அட்டகாசம்…

நான் ரொம்ப லேட்டு.

படத்துக்கான விமர்சன / திறனாய்வுப் பதிவுகளிலே, காட்சிகள், பாத்திரங்களின் பெயர்கள், அதிலே வரும் சம்பவங்கள் , தர்க்கப் பிழைகள் எல்லாவற்றையும் ரொம்ப ‘குறிப்பாக’ போட்டுப் பலரும் பலவிதமாகப் பிரித்து மேய்ந்திருந்ததிலே ( அதாவது படம் பார்த்தாலொழிய எழுதப்பட்ட விஷயம் புரியாது என்கிற அளவுக்கு) அளவுக்கு மீறிய குழப்பம் தான் எஞ்சியிருந்தது. ஆனால், அதுவும் ஒருவிதத்தில் நன்மைக்குத்தான் என்று படம் பார்த்தபொழுது தெரிந்தது. எந்த கேள்விகளையும் மனதிலே வைத்துக் கொள்ளாமல், ஒரு திறந்த மனதுடன் நடிப்பு, காட்சிகள், கேமிரா கோணம், இசை, நடிப்பு, வசனம் என்று எதையும் பிரித்துப் பார்க்காமல், ஒரு முழு அனுபவமாக , ஓரிடம் கூடத் தொய்வில்லாமல் படத்துடன் ஒன்றி ரசித்துப் முடிந்தது.

ஒரு ரசிகன், இயக்குனரிடம் கோரும் மிக அடிப்படையான விஷயம் இதுவே.

அந்தக் குறைந்த பட்ச கோரிக்கையை நிறைவேற்றித் தந்ததற்காக மிஷ்கினுக்கு நன்றி.

ஆரம்பம் முதல்கொண்டே, இப்படத்தை ஒரு கலைப்படம் ரேஞ்சுக்கு ஏற்றிவிட்டு, பத்தாததுக்கு motormouth மிஷ்கினும் தத்துவம் அது இது அந்தரேஞ்சிலேயே பேசி, இது போன்ற அட்டகாசமான திரில்லர் படத்துக்கு ஏங்கி இருக்கும் ரசிகர்களை தியேட்டர் பக்கம் வர விடாமல் ஒழித்துவிட்டார்கள்.

குறைந்தபட்சம், ஆக்‌ஷன் ப்ளாக், நறுக் சுறுக் வசனங்களை எல்லாம் சேர்த்து, விறுவிறுப்பாக ட்ரையெலர் கட் செய்திருந்தாலே படத்துக்கு இன்னும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்திருக்கும்.

_

படத்தை இன்னும் மூன்று முறை பார்க்கணும். அப்புறம் பின்னணி இசையை மட்டும் கேட்கணும் அப்ப படத்தை நாலாவது முறை பார்த்த கணக்கு ஆகிவிடும். சந்தேகம் இருந்தால் நாயகன் பின்னணி இசையைக் கேளுங்க காட்சிகள் துல்லியமாகக் கண்முன் விரியும். அந்த அளவுக்கு மொட்டையின் ஆவர்த்தனம்.

இந்த மாதிரி பழிவாங்குதல் வகை action படங்களிலே ஃப்ளாஷ்பேக் அமைக்கிறது ரொம்ப இம்சை. அதுவும் ஆரம்பத்துல, ஆடியன்ஸ் கிட்ட எதையும் லீக் பண்ணாம இஷ்டத்துக்குப் படம் காட்டினா, ஃப்ளாஷ்பாக் கொஞ்சம் வெய்ட்டா இருக்கணும். அப்பதான் அந்த impact சரியா அளவுல இருக்கும். [ஷங்கர் படங்கள் நல்ல உதாரணம்] இல்லைன்னா இதுக்காடா இவ்ளோ சீன் போட்டீங்கன்னு திட்ட்டுவாங்க.

அதுபோல இந்தப் படத்துலயும், சம்பவங்கள் வேகமா நகர்ந்து, செம்ம விறுவிறுப்பாக படம் ஓடினாலும், நான் கொஞ்சம் தெனாவட்டா “செரி செரி மேட்டருக்கு வா…., அப்படி என்னதான் சொல்லப் போறேன்னு” காத்திருந்தேன்.

ஆனா எதிர்பாராத விதமா, மொத்த முன்கதையையும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷ monologue ல சொல்லி ஆடியன்ஸை அசர வைக்கிற அந்தக் காட்சி…

அது அவ்வளவு லேசுபட்ட காரியமில்லை.. ( உதவி1 : சார், இதல்லாம் ஜனங்களுக்குப் புரியாது சார். உதவி2 : ஆமா சார், ஆமா சார்) அந்தக் காட்சியிலே ஓநாயோட உடல் மொழி, posture, diction, வசனத்துக்கான வார்த்தைத் தேர்வு, ‘இது நான் படைச்ச கேரக்டர், எல்லாம் என் கண்ட்ரோல்லதான் இருக்கு, எதும் கை மீறிடாது’ ன்னு முகத்துலயே தெரியற அந்த கான்ஃபிடன்ஸ்….. பிரமாதம்.

ஆடியன்ஸுலேந்து எவனாச்சும் ‘ஹெஹ்ஹே… மூட்றா டேய்..” ன்னு சவுண்டு விட்ருந்தா மொத்தப் மேட்டரும் நாஸ்தி… எவ்ளோ பெரிய calculated risk ?

நீண்ட நாள் கழித்து படம் பார்க்கையில் பேஜாராகிப் போன தருணம் அது.
_

முதல் பார்வையிலே, படத்துக்குப் பின்னே பெரிய லெவல் தத்துவங்கள் எல்லாம் இருக்கிற * எனக்குத்* மாதிரி தோணலை. ஒருவேளை இன்னொரு முறை பார்த்தால் தெரியவரலாம். மிஷ்கின் ஒரு காரியக்கிறுக்கர். இது புத்திசாலித்தனமான படைப்பு. இந்த படத்தின் shelf life என்ன என்பதை காலம் முடிவு செய்யும் அல்லது தியாகராஜன் குமாரராஜா தீர்மானிப்பார்.

ரைட்…. போலாம்…

நெஸ்ட் யாருப்பா லைன்ல…

மூடர் கூடம்

மூடர்கூடம் – அடிபொளி.

மும்பை எக்ஸ்ப்ரஸ் நட்ட விதையில் முளைத்திருக்கும் மற்றுமொரு காட்டுரோஜாச்செடி. பற்பல நுட்பமான தருணங்கள். குறைகள் இருப்பினும் , ஒரு கணம் கூடத் தொய்வில்லாமல் ரசிக்க முடிந்தது. முன்மாதிரிகள் இல்லாத நிலையில், இம்மாதிரி கான்வாசைத் தேர்ந்தெடுத்த குழுவினரின் துணிச்சலுக்கு ஒரு சப்பாஷ்.

சந்தர்ப்பமும், ஒக்காபிலரியும் ஒத்துழைத்தால் இன்னும் விரிவாக எழுதணும்.

இயக்குனருக்கு நல்வரவு.

image courtesy : wikipedia

ஆதலால் காதல் செய்வீர்

சிலர் கிளப்பிவிட்டது போல அவ்வளவு மோசமெல்லாம் இல்லை.

சுசீந்திரன் நல்ல workmanship உள்ள ஒரு இயக்குனர். இக்காலகட்டத்தில் தியேட்டருக்குள் வரும் பதின் பருவத்தினரை எப்படி, எங்கே குறிபார்த்து அடித்தால் விழுவார்கள் என்பதை நன்றாக உணர்ந்து கொண்டவர். அதற்காக வெறுமனே ஆட்டமும் பாட்டமும் கொண்டாட்டமும் என்ற ஃபார்முலாவுக்குள் சிக்கிக் கொள்ளாமல், முதன்மைப் பாத்திரங்களுக்குள்ளான காதல், வயதின் பருவக்கோளாறு, தொடரும் சிக்கல் என்று கதையை மடைமாற்றி, சிறுசுகளை மட்டுமின்றி அவர்களின் பெற்றோரையும் ஒரே ஷாட்டில் கவர் செய்து விடுகிறார்.

நண்பர்கள் செட், அவர்களின் பரிபாஷைகள், விருப்பங்கள், மனநிலை, உடல்மொழி, எழுதிக் கொடுத்த வசனம் என்று தோன்றாத இயல்பான உரையாடல்கள் ஆகியவற்றின் சமகாலத்தன்மையும், authenticity யும் படத்தின் முதல் பாதியில் பார்வையாளர்களை அசர அடிக்கிறது. யோசிக்க முடியாதபடி, அவ்வப்போது துணைப்பாத்திரங்களின் witty oneliners, அரங்கில் சிரிப்பலைகளை ஏற்படுத்தி இருக்கையில் செட்டில் ஆக உதவி செய்கிறது. இந்த நகைச்சுவை + சீரியஸ் என்ற கலவை சரியான படிக்கு இருக்க ஒரு திறமை வேண்டும். அது சுசீந்திரனிடம் இருக்கிறது. ( இல்லாவிட்டால் ராதாமோகன் டிராமா போல ஆகிவிடும்)

காதல், தனிமை காரணமாக காதலர்களுக்குள் ஏற்படும் உடல் நெருக்கம், உறவு கொள்ளல், எதிர்பாரா கர்ப்பம், கருவைக் கலைக்க முடியாமை என்று திரைக்கதையில், மிகக் குறைந்த இடைவெளியில் நெருக்கடி மேல் நெருக்கடி ஏற்பட, அந்த இக்கட்டான நிலைமையில், முதன்மைக் கதாபாத்திரங்கள் அனைவருமே, தங்களுடைய நல்ல மற்றும் கெட்ட முகங்களை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்தி, நாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது உண்மைச்சம்பவம் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றனர்.

ஒரு உதாரணம், தன் பெண்ணைத் தவறாகப் பேசுகிறார்கள் என்று உணர்ச்சிக் குவியலாக வெளியேறும் அப்பா, பிறகு எந்தக் குற்ற உணர்வும் இல்லாமல், மகளுக்குப் பிறந்த குழந்தையை ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் சேர்க்கிறார். குழந்தையை விட்டு விட்டு வெளியே சென்று ஒரு கணம் நிதானித்து பின் குழந்தையைத் திரும்பிப் பார்க்கும் இடத்தில், அந்தக் காட்சிகென தமிழ்சினிமா வரையறுத்து வைத்திருக்கும் customary BGM கூட இல்லை.

இப்படத்தில் காண்பிப்பது அப்படி ஒன்றும் ஊர் உலகத்தில் நடக்காத நிகழ்வில்லை. என்றாலும் சுசீந்திரன், சில விதிவிலக்குகளைக் ஹைலைட் செய்து, காதல் எதிர்ப்பு கலாசாரக் காவல் கோஷ்டிக்கு , லட்டு மாதிரி ஒரு வெற்றிப்பட உதாரணத்தை தட்டில் வைத்துக் கொடுத்ததை மட்டும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

எதிர்நீச்சல் – ஓகே. பார்க்கலாம்.

கைகேயி என்று பெயர் கொண்ட ஒரு பெண், அந்தப் பெயரினால் பல இம்சைகளுக்கு ஆளாகிறாள். பிறகு புத்திசாலித்தனமாக சிந்தித்து, அந்தப் பெயரில் கதை எழுதி, பெரிய எழுத்தாளர் ஆகி ( வித்தியாசமான பெயர் இருந்தாத்தானே எழுத்தாளர்?) அந்தப் பெயர் ஏற்படுத்திய அவமானங்களைக் கடந்து வெற்றியடைவார். இதைக் கருவாகக் கொண்ட ஒரு சிறுகதை வாசித்திருந்தது என் நினைவுக்கு வந்தது. ( சிறுகதை , எழுதியவர் பெயர் நினைவில்லை. வே.சபாநாயகம் அவர்கள் தொகுத்த கணையாழிக் களஞ்சியத்தின் இருபாகங்களில் ஒன்றில் இந்தக் கதை இடம்பெற்றுள்ளது)

இதுதான் எதிர்நீச்சல் படத்தின் பேஸ்லைன்.

குஞ்சிதபாதம் என்ற பெயர் ஏற்படுத்தும் அவமானங்களில் இருந்து தப்பிக்க ஹரீஷ் என்று வைத்துக் கொள்ளும் புதிய பெயர், அவனுக்கு அழகான காதலையும், இன்னும் பல அதிருஷ்டங்களையும் கொண்டு வந்தாலும், விரைவிலேயே சில புதிய சிக்கல்களை ஏற்படுத்தி, இறுதியில் பெயரில் ஒன்றும் இல்லை என்கிற உண்மையை நாயகனுக்குப் புரிய வைக்கிறது.

நல்ல லைன் தான் என்றாலும், திரைக்கதை, படத்துடன் ஒன்றவிடாமல் செய்து விடுகிறது.

பழைய ட்ராமாக்களில் எல்லாம் பார்த்திருக்கிறோமே நினைவிருக்கிறதா? ஒரு டாக்டரை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள், அப்ப ஒரு கேரக்டரே ” அதோ, டாக்டரே வந்துட்டாரே” என்று சொல்லும். அது போல, இந்தத் திரைக்கதை எந்த முடிச்சும் இல்லாமல், போரிக் பவுடர் மொழுகிய கேரம்போர்ட் மாதிரி லொடக் லொடக் என்று அத்தனை காய்களும் ஈசியாக பாக்கெட்டில் விழுந்து விடுகிறது.

இதை screenplay of convenience என்பார்கள்.

பெயரை மாத்துவதற்குத் தோதாக அம்மா கேரக்டரை பாதியிலே காலி செய்துவிடுகிறார்கள். பழைய பெயர் தெரிந்துவிட்டதும், ஹீரோயின் குண்ட்ஸாக ஏதோ அட்வைஸ் செய்கிறார். அதை அவ்வளவு சீரியஸாக எடுத்துக் கொண்டு மாரத்தான் வீரனாக முயற்சி எடுக்கும் அடுத்த காட்சியிலேயே, காதலியுடன் காம்ப்ரமைஸ் ஆகிவிடுகிறது, அதற்குப் பிறகும் சிவகார்த்திகேயன் அவ்வளவு மெனக்கெடுகிறார் என்று புரியவில்லை. சிவகார்த்திகேயனுக்கு அவ்வளவு determination ஏற்படத் தேவையான காரணம் திரைக்கதையில் இல்லை.

பயிற்சியாளாராக நந்திதா வந்ததும், நாயகியின் பொறாமை கலந்த எரிச்சல், திரைக்கதையில் ஏதெனும் சுவாரசிய முடிச்சு ஏற்படுத்தும் என்று நிமிர்ந்து உட்கார்கிறோம். ஆனால் நந்திதாவின் ஃப்ளாஷ்பேக்கைக் கேட்டதும் ஈரோயின் உருகி,

” யாருக்காக இல்லைன்னாலும், வள்ளிக்காக இந்தப் போட்டியிலே ஜெயிக்கணும் ”

என்று சேம்சைட் கோல் அடிக்கிறார். கடைசியில் எல்லோரும் எதிர்பார்த்தது போல நாயகன், ஜெயிக்கிறார்.

twist & turn எதுவும் இல்லாத இப்படத்தை, பார்க்கும் படியாகச் செய்திருப்பவர் சிவ கார்த்திகேயன் மட்டுமே. சும்மா சொல்லக்கூடாது, மனிதர் எதைச் செய்தாலும் நம்பும்படியாக இருக்கிறது. நல்ல இயக்குனர்கள் கையில் சிக்கினால், பெரிய ரவுண்டு வரலாம்.

சூது கவ்வும் – Fun Ride – 4/5

புதுசா கத்துகிட்டு சமைக்கத் துவங்கறவங்க, ரொம்ப சிம்பிளான தோசை, சட்னிக்கு கூட ஏதோ கல்யாண விருந்து மாதிரி ரொம்ப மெனக்கெட்டு, செம டீட்டெய்லா பாத்து பாத்து செய்வாங்க இல்லையா, அது மாதிரியன கேர்ஃபுல் மேக்கிங் தான் இந்தப் படம்.

பெருசா ஒண்ணும் இல்லை, பாக்கட் நாவல் மாதிரி ஒரு விறுவிறுப்பான குறுநாவலுக்கு எழுதப்பட்ட ஒரு linear திரைக்கதை.

செமையான கெட்டப்பில் படுவேகமாக உடைந்த ஆங்கிலத்தில் பேசும் விஜய் சேதுபதி தலைமைல நாலஞ்சு வெட்டிப் பசங்க, ஒரு கிட்நாப்பிங் ப்ளான், ஓவர் நேர்மையா இருந்து இம்சை கொட்டிக்கிற ஒரு அமைச்சர், அதுல எரிச்சல் ஆகிற முதல் அமைச்சர், அந்த அமைச்சர் பையனோட டபுள்கிராஸ், லைட் சஸ்பென்ஸோட ஒரு ஹீரோயின் ( இந்த சஸ்பென்ஸை, வளர்த்தாம, ரெண்டாவது ரீல்லயே போட்டு உடைச்சது புத்திசாலித்தனம்) , கடைசி வரைக்கும் வாயத் திறக்காத அந்த சைக்கோ இன்ஸ்பெக்டர், மாட்டிக்கொண்டு அவஸ்தைப் படும் பசங்களுக்கு உதவி செய்யும் தாதா டாக்டர், அந்த கடைசி ட்விஸ்ட்டு எல்லாம் சேர்ந்த ஒரு இனிய ஆச்சர்யக் கலவைதான் படம்.

ரொம்ப இயல்பான, மெலிதான நகைச்சுவை கலந்த வசனங்கள். இருக்கேன் இருக்கேன்னு அலறாத பிஜிஎம் இவை கூடுதல் பலங்கள். விஜய் சேதுபதி மற்றும் நண்பர்களாக வரும் அந்த மூவரும் செம இயல்பான நடிப்பு. எழுதிக் கொடுத்த டயலாக் பேசுகிறார்கள் என்கிற நினைப்பே வருவதில்லை. விஜய் சேதுபதியை, ஹீரோ என்று கூட சொல்லிவிட முடியாது.. அந்த அளவுக்கு அத்தனை பேருக்கும், சம அளவில் screen time.

எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் ஓடும் திரைப்படம், இண்டர்வலுக்குப் பிறகு லைட்டாக ஜெர்க் அடித்து, முடியும் தருவாயில் சீராகிறது.

படத்தின் மிகப் பிரமாதமான ஹைலைட், படத்துக்குக் க்ளைமாக்ஸே இல்லை என்பதுதான்.

யோசித்துப் பார்த்தால், ரசிகர்களுக்கு, இதற்கு முன்பாக இருந்தது ரெண்டே சாய்ஸ்தான். மூளையக் கழட்டி வெச்சுட்டுப் பாக்க வேண்டிய கலகலப்பு / கண்ணா லட்டு திங்க ஆசையா மாதிரியான mindless flicks. இல்லைன்னா, பரதேசி மாதிரி நல்ல மனநிலையையும், நேரத்தையும் கோரும் அதியுன்னதப் படைப்புகள்.

இந்த இரண்டுக்கும் நடுவிலே, (ஆடியன்ஸ் வரவேற்பு தவிர வேறு ) யாருடைய backing இல்லாமல், தாங்களாகவே புதுசாக ஒரு பாதையை கண்டு பிடித்து, அதிலே நின்று விளையாடி வரீசையாக ஹிட் அடிக்கும் புதியவர்களின் இன்னுமொரு அட்டகாசமான பவுண்டரி, சூது கவ்வும்.