ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் – அட்டகாசம்…

நான் ரொம்ப லேட்டு.

படத்துக்கான விமர்சன / திறனாய்வுப் பதிவுகளிலே, காட்சிகள், பாத்திரங்களின் பெயர்கள், அதிலே வரும் சம்பவங்கள் , தர்க்கப் பிழைகள் எல்லாவற்றையும் ரொம்ப ‘குறிப்பாக’ போட்டுப் பலரும் பலவிதமாகப் பிரித்து மேய்ந்திருந்ததிலே ( அதாவது படம் பார்த்தாலொழிய எழுதப்பட்ட விஷயம் புரியாது என்கிற அளவுக்கு) அளவுக்கு மீறிய குழப்பம் தான் எஞ்சியிருந்தது. ஆனால், அதுவும் ஒருவிதத்தில் நன்மைக்குத்தான் என்று படம் பார்த்தபொழுது தெரிந்தது. எந்த கேள்விகளையும் மனதிலே வைத்துக் கொள்ளாமல், ஒரு திறந்த மனதுடன் நடிப்பு, காட்சிகள், கேமிரா கோணம், இசை, நடிப்பு, வசனம் என்று எதையும் பிரித்துப் பார்க்காமல், ஒரு முழு அனுபவமாக , ஓரிடம் கூடத் தொய்வில்லாமல் படத்துடன் ஒன்றி ரசித்துப் முடிந்தது.

ஒரு ரசிகன், இயக்குனரிடம் கோரும் மிக அடிப்படையான விஷயம் இதுவே.

அந்தக் குறைந்த பட்ச கோரிக்கையை நிறைவேற்றித் தந்ததற்காக மிஷ்கினுக்கு நன்றி.

ஆரம்பம் முதல்கொண்டே, இப்படத்தை ஒரு கலைப்படம் ரேஞ்சுக்கு ஏற்றிவிட்டு, பத்தாததுக்கு motormouth மிஷ்கினும் தத்துவம் அது இது அந்தரேஞ்சிலேயே பேசி, இது போன்ற அட்டகாசமான திரில்லர் படத்துக்கு ஏங்கி இருக்கும் ரசிகர்களை தியேட்டர் பக்கம் வர விடாமல் ஒழித்துவிட்டார்கள்.

குறைந்தபட்சம், ஆக்‌ஷன் ப்ளாக், நறுக் சுறுக் வசனங்களை எல்லாம் சேர்த்து, விறுவிறுப்பாக ட்ரையெலர் கட் செய்திருந்தாலே படத்துக்கு இன்னும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்திருக்கும்.

_

படத்தை இன்னும் மூன்று முறை பார்க்கணும். அப்புறம் பின்னணி இசையை மட்டும் கேட்கணும் அப்ப படத்தை நாலாவது முறை பார்த்த கணக்கு ஆகிவிடும். சந்தேகம் இருந்தால் நாயகன் பின்னணி இசையைக் கேளுங்க காட்சிகள் துல்லியமாகக் கண்முன் விரியும். அந்த அளவுக்கு மொட்டையின் ஆவர்த்தனம்.

இந்த மாதிரி பழிவாங்குதல் வகை action படங்களிலே ஃப்ளாஷ்பேக் அமைக்கிறது ரொம்ப இம்சை. அதுவும் ஆரம்பத்துல, ஆடியன்ஸ் கிட்ட எதையும் லீக் பண்ணாம இஷ்டத்துக்குப் படம் காட்டினா, ஃப்ளாஷ்பாக் கொஞ்சம் வெய்ட்டா இருக்கணும். அப்பதான் அந்த impact சரியா அளவுல இருக்கும். [ஷங்கர் படங்கள் நல்ல உதாரணம்] இல்லைன்னா இதுக்காடா இவ்ளோ சீன் போட்டீங்கன்னு திட்ட்டுவாங்க.

அதுபோல இந்தப் படத்துலயும், சம்பவங்கள் வேகமா நகர்ந்து, செம்ம விறுவிறுப்பாக படம் ஓடினாலும், நான் கொஞ்சம் தெனாவட்டா “செரி செரி மேட்டருக்கு வா…., அப்படி என்னதான் சொல்லப் போறேன்னு” காத்திருந்தேன்.

ஆனா எதிர்பாராத விதமா, மொத்த முன்கதையையும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷ monologue ல சொல்லி ஆடியன்ஸை அசர வைக்கிற அந்தக் காட்சி…

அது அவ்வளவு லேசுபட்ட காரியமில்லை.. ( உதவி1 : சார், இதல்லாம் ஜனங்களுக்குப் புரியாது சார். உதவி2 : ஆமா சார், ஆமா சார்) அந்தக் காட்சியிலே ஓநாயோட உடல் மொழி, posture, diction, வசனத்துக்கான வார்த்தைத் தேர்வு, ‘இது நான் படைச்ச கேரக்டர், எல்லாம் என் கண்ட்ரோல்லதான் இருக்கு, எதும் கை மீறிடாது’ ன்னு முகத்துலயே தெரியற அந்த கான்ஃபிடன்ஸ்….. பிரமாதம்.

ஆடியன்ஸுலேந்து எவனாச்சும் ‘ஹெஹ்ஹே… மூட்றா டேய்..” ன்னு சவுண்டு விட்ருந்தா மொத்தப் மேட்டரும் நாஸ்தி… எவ்ளோ பெரிய calculated risk ?

நீண்ட நாள் கழித்து படம் பார்க்கையில் பேஜாராகிப் போன தருணம் அது.
_

முதல் பார்வையிலே, படத்துக்குப் பின்னே பெரிய லெவல் தத்துவங்கள் எல்லாம் இருக்கிற * எனக்குத்* மாதிரி தோணலை. ஒருவேளை இன்னொரு முறை பார்த்தால் தெரியவரலாம். மிஷ்கின் ஒரு காரியக்கிறுக்கர். இது புத்திசாலித்தனமான படைப்பு. இந்த படத்தின் shelf life என்ன என்பதை காலம் முடிவு செய்யும் அல்லது தியாகராஜன் குமாரராஜா தீர்மானிப்பார்.

ரைட்…. போலாம்…

நெஸ்ட் யாருப்பா லைன்ல…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s