Religion and history do not mix well. I shrug my shoulders at those opposing the Sethusamunda-ram canal because it will damage the remains of the bridge that Ram’s army used in the Ramayana.

Now, i too oppose the canal, but on economic and environmental grounds. Its rationale is more political than economic. It will become one more public sector white elephant.

The Palk Straits, between Tamil Nadu and Sri Lanka, are so shallow that only small boats can pass through. So, east-west coastal ships have to go around Sri Lanka. So do ships from Europe and Africa to the east coast.

Sethusamundaram will be a furrow dredged in the sea-bed of the Straits, deep enough to accommodate ships of 20,000 DWT. The canal will save ships both distance (saving fuel) and time (saving daily charges for chartering ships). So, it should be able to charge ships for passage, like the Suez and Panama Canals. This revenue is supposed to make the project economic.

The project is a political gift for Tamil Nadu. It will hugely help Tuticorin port, which today can receive ships only from the west, and not the east. It will improve the viability of existing and planned minor ports in the state. Hence, Tamils call the canal a 150-year dream about to come true (it was first proposed around 1850).

Dreams are costless, but canals are not. Project documents claim that the canal will save ships 36 hours of time and 570 nautical miles of distance. But a recent study by Jacob John in Economic and Political Weekly exposes these claims as highly exaggerated. Up to 70% of the traffic through the canal is projected to come from Europe and Africa. And John estimates that the time saving from Europe to Kolkata will be only eight hours, and the distance saving 215 nautical miles. From Africa to Kolkata, the time taken will actually increase by 3.5 hours (being piloted through the canal is a slow process), and distance reduced will be only 70 nautical miles.

John calculates that ships could lose up to $4,992 per passage if they are charged the tariff laid down in project documents. In which case ships will find it cheaper to go round Sri Lanka. If the government cuts the proposed tariff to attract traffic, John estimates that the project’s rate of return could fall to an uneconomic 2.5%. I expect that the project will also suffer cost overruns in capital and maintenance dredging, and hence be in the red.

The canal is supposed to be ready by November 2008, not far off. So why has the project not been able to sign up potential users? The finance minister has appealed to private shipping companies to participate in a project that will benefit them, yet no shipping company has come forward. The economics of the canal look much too dicey.

The Suez and Panama Canals save ships thousands of miles, and that makes them profitable. Sethusamundaram is not remotely comparable. It is designed for small ships (the project documents talk of 20,000 DWT), whereas the Panama Canal takes ships of up to 65,000 DWT and Suez takes ships up to 150,000 DWT.

The Suez and Panama canals were dug through land corridors, and once dug stayed dug – they did not face sand inundation from the sea. However, Sethusamundaram will be a furrow in the sea-bed, at the constant mercy of currents bearing sand.

The government’s environmental assessment has cleared the project on ecological grounds. Yet, much of that assessment was not about sand incursion, but about fears of possible damage to coral reefs, coastal erosion, oil spills, and changes in ocean salinity and temperature. Besides, the ecological studies were done from the Indian side of the Palk Straits, and not the Sri Lankan side, and so are technically incomplete.

My own major fear is not so much that the project will ruin the environment, but that the environment will ruin the project. I fear that ocean currents will keep dumping fresh sand in the furrow of the canal. The Palk Straits are shallow not by accident but because sand-bearing currents have made them so. Combating the full force of nature is perilous, expensive and sometimes impossible.

The project envisages maintenance dredging of two million cubic metres per year, infinitely more than required by the Suez and Panama canals. Jacob suspects (and so do i) that actual maintenance dredging will far exceed project projections, rendering the canal uneconomic. An extreme event (like the 2005 tsunami) could dump enough sand to close down the canal.

Finally, global shipping is shifting to ever-larger vessels. Bulk carriers and tankers often exceed 200,000 DWT, and those under 60,000 DWT are being phased out as uneconomic. Old general cargo vessels have been replaced by container ships, which started small but now exceed 35,000 DWT, and may soon touch 75,000 DWT. Such vessels cannot use the canal.

So, Sethusamundaram will be unsuitable for the large vessels of the 21st century. It is a 150-year old idea for 150-year old ships. That may be its epitaph.

http://www.swaminomics.org/

பாலா,

நவோமி கெள்ய்னின் No Logo படித்து பார்த்தீர்களேயானால் அவர் சொல்லும் விஷயம் புரியும். டிஸ்ஸேஸ்டர் கேப்டலிசத்தின் இன்னொரு பகுதி தான் சேது சமுத்திர திட்டமும், நர்மதா அணைக்கட்டு திட்டமும்.

true. but if we haven’t grown atleast this much prosperous, the condition of rural poor would have been even more worse, as without tax revenue, the govt cannot do much for anyone.

even in urban areas, land is acuired indicreiminately for road expansions, airports, etc. the problem is that right to property is not a fundamental right in India, unlike in the West. the govt there cannot arbitarily acquire land there like here. the right to property was abolished by ’socialistic’ govts for the ostensible reason of helping the poor and landless and for helping in smoother ‘nationalisation’ of private industries and banks. actually the reverse happened. land fragmented rendereing small and marginal farming uneconomic and this absridgement of the basic right enables our govts to grab the land property without proper compensation or demeocratic hearings, as it is in thr west.

10,000 crores already spent on Rural employment guarnetee scheme has not produced much results. most of the money, which was raised by taxing the populce and by borrowing, was eaten by govt staff and their crony contractors. enormous amount of bogus muster rolls, bogus ration cards, direct diversion of funds continue to exist…

விவசாயிகளுக்கு வேண்டியதைச் செய்கிறோம் ஆனால் அதை நடுவிலே இருப்பவர்கள் ஸ்வாஹா செய்து விடுகிறார்கள் என்பது உங்கள் குற்றசாட்டு. இருக்கலாம். அந்த ‘அவர்கள்’ சிட்டியிலே இருப்பவர்கள் மீது கையை வைக்க முடியாது என்பதுதான் நிதர்சனம். இன்றைய தேதியிலே, ஒரு விவசாயியை, ‘ உன் நிலம் வளர்ச்சிப் பணிக்காகத் தேவைப் படுகிறது ‘ என்று சொல்லி துரத்தி விட முடியும். ஆனால் நகரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு அந்த நிலையாமைத் தன்மை இல்லை.

பல இடங்களில், நாம் சம்பாதிக்கிறோம், வளர்ந்திருக்கிறோம், என்று குறிப்பிடுகிறீர்கள். அந்த ‘நாம்’ இற்குள்ளே ஏழை விவசாயிகள் அடங்கவில்லை.

சாய்நாத்தின் புத்தகத்தைப் வாசித்து முடித்ததும், விரிவாக எழுதுகிறேன். பின்னூட்டத்துக்கு நன்றி.

கல்வெட்டு : சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். ஸ்கைஸ்க்ரேப்பர்கள் கண்ணை மறைத்தன. இனி இல்லை . பின்னூட்டத்துக்கும் வருகைக்கும் நன்றி.

சாக்ரடீஸ், விபின், பரத் : நன்றி.

மா.சி : பாராளுமன்றத்தில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஊடகங்கள் பிற ‘முக்கியநிகழ்வுகளில்’ கவனம் செலுத்தும் போது, இது போன்ற ஒன்றுக்கும் உதவாத விஷயங்களில் ஆர்வம் காண்பிக்குமா?

ஹிந்துவில் மட்டும் ஒரு விரிவான கவரேஜ் பார்த்தேன். ஒலி ஒளி ஊடகங்கள்? மூச்…

செல்வசெழிபிற்க்கு அருகமையில், கடுமையான வறுமையய் காணும் பெரும்பாலான, மனிதநேயங்கொண்டவர்கள் இந்த முரண்பாட்டிற்க்கு காரணம் முதலாளித்துவ பொருளாதார கொள்கைகளே என்ற தவறான முடிவுக்கு வருகின்றனர்.

இரண்டாம் உலக்ப்போரில் முற்றிலும் அழிந்த ஜெர்மனியில், 1945ல் வறுமை, பசி, வேலையில்லா திண்டடம் மிக அதிகமாக இருந்தது. சந்தை பொருளாராத கொள்கைகளை, கடும் எதிர்பிற்கிடையில் அமல் படுதிய பின் பத்தே ஆண்டுகளில் ஜெர்மனி மீண்டும் தலை நிமிர்ந்தது. “ஜெர்மன் மிராக்கில்” என்று இன்றும் போற்றப்படுகிரது.

1947இல், நம்மைவிட மிகவும் கீழ் நிலையில் இருந்த மலேசயா, சிங்கப்பூர், தைவான், தென் கொரியா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளும் சுதந்திர சந்தை பொருளாதார கொள்கைகளை பின்பற்றி இன்று நம் நாட்டை விட பல மடங்கு சுபிட்சமாக உள்ளன. சைனாவும் முதலாளித்துவ பாதைக்கு வந்து வேகமாக வளம் பெற்று வருகிரது.

1991ல், நாம் திவால் நிலையில் இருந்தோம். அரசு, தங்கத்தை அடமானம் வைத்து இறக்குமதிக்கான் டாலர்களை பெற வேண்டிய நிலை உருவானது. அதன் பிறகு, சுதந்திர சந்தை பொருளாதார கொள்கைகளை அமல் படுத்தியதன் விளைவாக, இன்று மீண்டு வருகிரோம். அந்நிய செலவாணிக்காக் ஐ.எம்.எfஇடம் கை ஏந்த வேண்டிய நிலை இன்று இல்லை. பல கோடி மக்கள் வறுமை கோட்டிற்கு மேல் எழும்ப முடிந்தது. தொழில் துறையின் வளர்சியால் புதிய வேலை வாய்ப்புகளும், அரசுக்கு பெரிய அளவில் வரி வசுலும் உருவாகிரது. அதை வைத்து அரசு, பல நலத்திட்டங்களை செயல்படுத்த முடிகிறது. ராணுவதிற்க்காக வருடம் சுமார் 93,000 கோடி ரூபாய் செலவிடுவது நமக்கு மிக அதிகமான சுமை. இது போன்ற பல சுமைகளை விலைவாசி உயர்வு என்ற மறைமுக வரியாக நாம் அனைவரும், குறிப்பாக ஏழைகளும் சுமக்க வேண்டியுள்ளது.

இன்னும் வெகு தூரம் போக வேண்டியதுள்ளது. எழ்மை ஒழிப்பு, விவசாயம், கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற அடிபடை வசதிகாளுக்காக அரசு பல லச்சம் கோடி ரூபாய்கள் செலவிட்டாலும், அதில் பெரும்பாண்மையான தொகை அரசு எந்திரத்தாலும், அரசியல்வாதிகளாளும் திருடப் படுகிரது. அரசு மான்ய தொகை, பணக்கார விவசாயிகளுக்கே பெரும்பாலும் சேர்கிரது. உண்மையான ஏழைகளுக்கு இவை கிடைக்கும்படி செய்ய, ஊழல்மயமான நம் அரசு எந்திரத்தை சீர் படுத்த வேண்டும். அதுவே நமக்கு முதல் வேலையாகும். அதை செய்யாமல், வறுமைக்கு காரணமாக முதலாளித்துவ பொருளாராதார் கொள்கைகளை காரணமாக காட்டுதல் தவறு.

சில தவிர்க்க இயலாத சூழ்நிலைகளால், இந்த வலைப்பதிவு, சில காலம், அதாவது குறைந்தது ஐந்தாறு மாதங்கள்…
( ஒரு நம்பிக்கைதான் ) இற்றைப்படுத்தப் பட மாட்டாது.

பிற பதிவுகளைப் படிக்கவும் வாய்ப்பில்லை என்பதால், பின்னூட்டப் பெட்டிகள் மூலமாக நண்பர்களுடன் ‘டச்’ வைத்துக்கொள்ளுவதற்கும், தமிழ் இணையத்தில் புழங்குவதற்கும் வாய்ப்பில்லாமல் போகிறது.

யாராவது மின்னஞ்சல் மூலம் தொடர்பு கொண்டு, பதில் வரத் தாமதமானால் , ஸாரி.

தொடர்ந்து வாசித்து வரும் நண்பர்களுக்கு நன்றி.

அன்புடன்
பிரகாஷ்/////////
என்ன விளையாட்டு இது? 30 நாள் தான்லீவா? கபால்னு கனமான பதிவு போட்டுட்டீங்க.. படிச்சு மனசு கனத்து போச்சு….
-விபின்

சாய்நாத் அவர்கள் கடந்த 19ந்தேதி சென்னைக்கு வந்திருந்த பொழுது, அந்த கூட்டத்திற்கு அவசியம் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற நினைத்திருந்தேன். வேலை காரணமாக, அன்றைக்கு கலந்து கொள்ள முடியவில்லை.

பிரகாஷ் அவர்களின் பதிவில், அந்த கூட்டம் தொடர்பான செய்திகள், நாடாளுமன்றத்தில் அவர் ஆற்றிய உரையின் சாரத்தையும் படித்த பொழுது, மற்றவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், அதை மறுபதிவிடுகிறேன்.

பிரகாஷ் அவருடைய பதிவில், சில இணைப்புகளை தந்துள்ளார். அதை என்பதிவில் எடுத்து போடும் போழுது, நமக்கு டெக்னிக்கல் அறிவு குறைச்சல் என்பதால், அப்படியே காப்பி, பேஸ்ட் செய்துள்ளேன். அந்த லிங்க் வேண்டும் என நினைப்பவர்கள் அவருடைய பதிவிற்கு சென்று பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். விரைவில் யாருடைய உதவியின் மூலம் அந்த அறிவையும், கற்றுக்கொள்கிறேன். நன்றி.

******

**

தாமதமாகப் புரிந்து கொண்டாலும் உண்மையைப் புரிந்து கொண்டதில் மகிழ்ச்சியே. இதுதான் நிதர்சனம். இந்தியாவில் உண்மை நிலையை அறிய நமக்கு எந்த புத்தகங்களுமோ அல்லது சாய்நாத்களோ தேவை இல்லை.

ஒரு நிமிடம் ஒரே ஒரு நிமிடம் நின்று நிதானிதது நம்மைச் சுற்றி உள்ளவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்த்தாலே போதும்.

***

விவசாயிகளுக்கு மானியம் அவசியம் என்பது அறிவாளிகளாக அறியப்படும் பலருக்கு தெரிவது இல்லை.

***

பெரும்பாலான பத்திரிக்கைகள் நடிகைகளின் தொப்புளின் வழியாகவே உலகத்தை பார்க்க விரும்புகிறது. என்ன செய்ய